آنچه که این روزها تحت عنوان مبارزه با اوباش در جریان است و تصاویر مشمئز کننده و اظهارات و واکنشهای متعددی هم در این زمینه منتشر و ابراز شده موجب گردید که یادداشت فعلی را به این مساله اختصاص دهم.

هميشه پيش خود فكر كرده‌ام كه مبادا در سياست به موضعي بيافتم كه همه‌نظراتم از منظر اشكال‌گيري و اصطلاحاً نق زدن باشد. از اين رو در جريان برخورد اخير با افراد مشهور به اراذل و اوباش ابتدا فكر كردم كه چيزي ننويسم بهتر است، چرا كه شخصاً هم شاهد ترس مردم از اين افراد بوده‌ام و احتمالاً مردم محل که شرارت‌هاي آنان را از نزديك ديده و مزه ناامني ناشي از حضور آنان را چشيده‌اند، از اين برخوردها استقبال كنند، اما در نهايت به اين نتيجه رسيدم كه نمي‌توان چيزي نگفت، زيرا مجدداً با مسأله‌اي روبرو هستيم كه راه‌حل غير قانوني و حتی ناقصي براي آن تجويز شده است که نه تنها مشکل را بطور ریشه ای حل نمی کند که احتمالا مشکلات دیگری هم ایجاد می کند.